Հանրային բանավեճի այս փաստաթղթում և Օվիեդոյի կոնվենցիայի 28-րդ հոդվածում «հանրային բանավեճի» համապարփակ գաղափարն օգտագործված է հանրային տիրույթում (այսինքն` ոչ մասնագիտական կոնտեքստում) խորհրդակցական այն շփումները նկարագրելու համար, որոնց միջոցով անհատները և խմբերը կարող են նույնականացնել, բացահայտել և պարզել իրենց տարբեր շահերն այն խնդիրների դեպքում, որոնք ազդում են (կարող են ազդել) նրանց բոլորի վրա: առանցքային սկզբունք է մասնակիցների պետական իշխանությունները, փորձագետնեըր և քաղաքացիները` բոլորն էլ կարող են համարվել հանրային մասնակցային միջոցառման կամ բանավեճի մասնակիցներ: շահերի և ազատությունների հանդեպ հարգանքը` սկզբունք, որն ընկած է նաև մարդու իրավունքների հիմքում: Հանրային բանավեճի միջոցառումների արդյունավետությունը հնարավոր չէ ապահովել զուտ դիզայնի միջոցով, քանի որ պահանջվում է անցկացնել դրանք արդար վարույթի սկզբունքների համաձայն:

Վարույթի միջոցները կարող են օգնել հակակշռել մասնակիցների, այդ թվում` հանրային բանավեճին մասնակցողների և դրանք նախաձեռնողների անձ, ով ստանձնում է հանրային բանավեճի միջոցռման նախաձեռնություն (տես` «հրավիրված/չհրավիրված բանավեճ»):Նախաձեռնողը, սովորաբար, տրամադրում կամ համակարգում է միջոցառման ռեսուրսները և կարող է հանձնարարել մասնագետներին իրենց անունից վարել կամ իրականացնել միջոցառումը: կամ հովանավորողների միջև տարբերությունները կամ անհավասարությունները:

 Հանրային բանավեճի միջոցառման ընթացքում պահպանման ենթակա վարման սկզբունքների բացահայտումը կամ սահմանումն օգնում է բարձրացնել թափանցիկությունը և խթանել հաշվետվողականությունը:


օրինակներ