Առողջապահական գրագիտության պետական քաղաքականությունը վերելք է ապրում։ Ամբողջ Եվրոպայում կառավարությունները համախմբում են ուժերը առողջապահական գրագիտության բարձրացման համար, համագործակցելով ոչ պետական շահագրգիռ կողմերի հետ, այդ թվում՝ գիտական շրջանակների, արդյունաբերության ոլորտների և ՀԿ-ների: Մասնավորապես, մի քանի եվրոպական երկրներ՝ Ավստրիան, Նորվեգիան, Պորտուգալիան և Մեծ Բրիտանիան (Շոտլանդիան) ընդունել են համազգային առողջապահական գրագիտության գործողությունների ծրագրեր, որոնք խթանում են այդ ուղղությամբ նախաձեռնությունները և ծրագրերը ամբողջ երկրում՝ բնակչության առողջապահական գրագիտության բարձրացման համար:

Առողջապահական գրագիտության համայնքների համախբումը առողջապահական հավասարության ապահովման հիմնական բաղադրիչն է: Դա պայմանավորված է նրանով, որ առողջապահական գրագիտությունը խիստ միջոլորտային և միջառարկայական խնդիր է: Ոլորտների և առողջապահության տարբեր ուղղությունների միջև համագործակցությունը առողջապահական գրագիտության գործընկերության և ծրագրերի շրջանակում բարելավում է գիտելիքների փոխանցումը և ակնկալվող արդյունքները: Ֆորմալ և ոչ ֆորմալ շահեկիցների խմբերը, կոալիցիաները, դաշինքները, ցանցերը, հարթակները, ինչպես նաև այլ կառույցները, կազմակերպությունները և մավորումները օգնում են քննարկել, գնահատել և ամրապնդել առողջապահական գրագիտության կարողությունները հասարակության տարբեր մակարդակներում (ստորև ներկայացված են որոշ օրինակներ):

Առողջապահական գրագիտության ներդրման ազդեցությունը ուժեղացնելու համար գործակալները, որոնք հաճախ կոչվում են «առողջապահական գրագիտության առաջնորդներ»։ Նրանց կարելի է գտնել քաղաքականության ոլորտում, գիտական շրջանակներում, մասնագետների շրջանում կամ քաղաքացիական հասարակությունում: Կազմակերպչական փոփոխությունների ջատագովների առկայությունը չափազանց կարևոր է, սակայն նրանց ազդեցությունը մեծապես կախված է ղեկավարության աջակցությունից: Կառավարման կառուցվածքը և մշակույթը, որն աջակցում է առողջապահական գրագիտության հարցում նորարարությանը և որակի բարելավմանը, էական նշանակություն ունի ծրագրերի հաջող իրականացման համար (տե՛ս ստորև օրինակը):

Առողջապահական գրագիտության մարմինները և համակարգերը դառնում են ավելի «մարդակենտրոն», երբ նրանք ինտեգրում են առողջապահական գրագիտությունը որպես համապարփակ արժեք և ռազմավարություն իրենց աշխատանքի բոլոր պարագաներում: Ռեսուրսները ներառում են առողջապահական գրագետ կազմակերպությունների տասը որոշիչները, Վիեննայի մոդելը առողջապահական գրագետ հիվանդանոցների համար և Օֆելիա գործիքակազմը, որոնք լավ օրինակ են, թե ինչպես օպտիմալացնել առողջապահական գրագիտությունը կազմակերպություններում և համայնքներում: Առողջապահական գրագիտության հարցումների գործիքը օգնում է բնակչության և կազմակերպությունների միջև առողջապահական գրագիտության առաջընթացի գնահատմանը և մոնիտորինգին:

Առողջապահական գրագիտությունը առաջացնում է նոր աշխատատեղերի ստեղծման հնարավորություններ, ինչպես նաև մասնագիտական հմտությունները զարգացնելու նպատակով աշխատուժի առողջապահական գրագիտության մակարդակի բարելավման պահանջ: Հաշվի առնելով առողջապահական գրագիտության հետազոտությունների և քաղաքականության մշակման ընդհանուր զարգացումը, առողջապահական գրագիտությունը դառնում է առողջապահական մարմինների և համակարգերի կողմից պահանջված հմտություն և կարողունակություն։

Այն նախատեսում է առողջապահական գրագիտության ընդգրկում բարձրագույն կրթության կրթական ծրագրերում և հետբուհական ուսուցում` առարկայական լայն շրջանակի ներքո: Գործնականում դա ուշադրություն է ենթադրում բուժաշխատողների գիտելիքների, հմտությունների և վերաբերմունքի նկատմամբ, հատկապես երբ խոսքը գնում է խոցելի իրավիճակներում հայտնված և առողջապահական գրագիտության ցածր մակարդակ ունեցող մարդկանց մասին: Այդ առումով կարևորվում է զգայունությունը հասարակությունում տարբեր մշակույթի մարդկանց և խմբերի կարիքների նկատմամբ: Կարևոր է նաև օգտատերերի փորձի և կարիքների ինտեգրումը, ինչպես նաև առողջապահական ծառայությունների համատեղ մատուցման ապահովումը։