Otrzymał certyfikat „Szlak Kulturowy Rady Europy” w 2020 r.

Ogrody historyczne przez wiele wieków kształtowały europejską kulturę i tożsamość. Były związane z miejscami o doniosłym znaczeniu, takimi jak posiadłości królewskie, miasta i klasztory, dwory szlacheckie i wille mieszczańskie, czyli siedziby i ośrodki decyzyjne związane z postaciami historycznymi. Przekazywane z jednego regionu do drugiego sposoby kształtowania ogrodów i krajobrazów przyczyniły się do rozwoju zawodów związanych z architekturą krajobrazu, inżynierią i ogrodnictwem. Ogrody były miejscami inspiracji wielkich artystów oraz wydarzeń towarzyskich. Trasa skupia założenia ogrodowe wypełniające kryteria zawarte w definicji „ogrodu historycznego”, określonej w Karcie Florenckiej z 1981 r., przyjętej przez ICOMOS w 1982 r.

Dziedzictwo

Początkom ogrodnictwa w Europie towarzyszyło przesłanie o jedności ponad granicami politycznymi, językowymi, a nawet klimatycznymi. Historyczne ogrody trwały niezależnie od okoliczności dziejowych, a gatunki roślin, ich kompozycje czy zwyczaje uprawowe stały się żywym dowodem istnienia wspólnej europejskiej kultury. Obecność podobnych roślin oraz podobna estetyka to cechy wspólne ogrodów i parków na całym kontynencie. Historyczne ogrody są również sposobem na zachowanie wielowiekowej wiedzy o botanice przekazanej w książkach i encyklopediach, które do dziś służą jako źródło informacji.

Podróżowanie dzisiaj

Przez podziwianie krajobrazów i roślin odwiedzający szlak mają możliwość doświadczyć różnych przejawów ludzkiej kreatywności, która rzuca nowe światło na tożsamość i wzajemną wymianę, kształtujące różnorodność kulturową. Wizyta w ogrodach historycznych – jako wielowymiarowe doświadczenie – pomaga podnieść społeczną świadomość tego, jak ważne jest środowisko naturalne, nie tylko w naszym codziennym życiu, ale również dla przyszłych pokoleń.