Otrzymał certyfikat „Szlak Kulturowy Rady Europy” w 2021 r.

Współczesna interpretacja dziedzictwa archeologicznego łączy aspekty kulturowe z naturalnymi. Dzięki temu umożliwia poznanie odwiecznych zależności człowieka od jego środowiska. Odpowiednio zarządzane dziedzictwo to może znacznie przyczynić się do zrównoważonego rozwoju i przynieść korzyści społeczeństwu na poziomie lokalnym i ponadregionalnym. Prawie całe tysiąclecie p.n.e. (od ok. 800 r. p.n.e.) określane jest jako epoka żelaza. Jest to okres ważnych zmian technologicznych i społecznych, które w bezprecedensowy sposób ukształtowały krajobraz. Naddunajski Szlak Epoki Żelaza łączy najważniejsze zabytki tego okresu znajdujące się w regionie rozciągającym się wzdłuż Dunaju.

Dziedzictwo

Prehistoryczne zabytki archeologiczne Naddunajskiego Szlaku Epoki Żelaza, mimo iż mniej znane, zasługują na uwagę. Współtworzą krajobrazy charakteryzujące się monumentalnymi konstrukcjami, reprezentowanymi przez ufortyfikowane osady, cmentarzyska kurhanowe, nekropolie płaskie i złożone konstrukcje przestrzenne, datowane na okres między IX wiekiem p.n.e. a końcem I wieku p.n.e. (kultury halsztacka i lateńska). Epoka żelaza reprezentowana jest także przez znakomite przykłady dziedzictwa niematerialnego i ruchomego. Prezentowane są one w licznych muzeach i parkach archeologicznych w pasie naddunajskim.

Podróżowanie dzisiaj

W regionie Dunaju występują różnorodne naturalne krajobrazy. Różnorodność ich miała wpływ na kształtowanie się odmiennych kultur na tych obszarach, zarówno w przeszłości, jak i obecnie. Wzdłuż szlaku podróżnicy mogą poznawać muzea archeologiczne i skanseny, zrekonstruowane domy i kurhany, a także archeologiczne odkrywki. Nowoczesna technologia pozwala zwiedzającym doświadczyć życia takiego, jakie było prawie 3000 lat temu.